Collecteren in de Filipijnen gaat anders dan in Nederland. Ze komen niet met een bus langs, maar je krijgt een envelop. En dan hopen ze dat je daar wat in stopt natuurlijk.
En ze komen voor van alles. De kerk komt om de haverklap, omdat ze weer geld nodig hebben. Die stuur ik direct weg, ga maar geld in Rome halen zeg ik ze dan. Daar hebben ze zat. Als je ziet hoeveel grond de kerk hier in Tagaytay heeft!
Ook voor allerlei dingen in de buurt komen ze langs. Dat gaat van geld voor kleding voor het basketbalteam, aankleding van de barangay hall tot zo gek dat je het zelf niet kunt bedenken. Daar geef ik vaak wel wat aan.
Meestal zit onze poort dicht en kan er dus niemand binnen komen. Dan moeten ze dus roepen en kun je nog doen of je niets hoort. Maar vanmorgen was ik net terug van het internetcafe en de poort zat nog niet dicht. En er kwamen twee vrouwen aan met een envelop die al door vele handen was gegaan, zo smoezelig. Of ik geld wilde geven voor een boot voor de politie van Talisay. Ze willen een nieuwe boot om vissers te kunnen controleren. Nou ligt Tagaytay in de bergen, maar Talisay ligt beneden bij het Taal meer. Ik vertelde ze dat de politie maar bij de regering aan moest kloppen voor geld. Maar nee, daar kregen ze het niet. Waarom dan wel bij mij vroeg ik ze? Ja, de politie wil een nieuwe snelle boot, want de oude gaat niet zo hard. En de regering geeft het niet, dus moeten de burgers het maar betalen. Ik heb ze verteld dat wij in de bergen wonen en dus niets met een boot te maken hebben. We zouden de boot waarschijnlijk never nooit niet zien. Laat ze nog maar een tijdje met hun oude boot varen!
Was ik meteen weer gierig! Dat vertelden ze nog tegen elkaar toen ze de poort uitgingen. Ik versta niet zo heel veel Tagalog, maar dat verstond ik wel.
De poort gaat nu meteen na het binnenrijden weer dicht!