We vertrokken richting Dahalican, de haven waaruit de boot richting Marinduque vertrekt. We gingen om 13.00 weg, zodat we ruim op tijd in de haven zouden zijn. De boot zou immers om 20.00 vertrekken. Ik had op de kaart een route gevonden die een stuk korter was dan ze normaal nemen. Alleen ging die vanaf Tagaytay naar Talisay en dat is bergafwaarts, met allerlei haarspeldbochten. Het had een beetje geregend en Annabel scheet in haar broek. Ze zei maar dat het glad was en ik zei dat ze niet zo moest zeuren, omdat het wel mee viel. Tot we achter een klein vrachtwagentje reden die in een bocht toch een schuiver maakte! Hij viel eerst bijna op een kant en viel toen terug en draaide 180 graden rond. Die gasten zagen wit van schrik! Annabel heeft de hele weg naar beneden in de zenuwen gezeten en zat maar te zeuren dat ik rustig aan moest doen, wat ik natuurlijk allang deed. Ook werd er bij elk kerkje dat we passeerden een kruis geslagen. Natuurlijk kwamen we veilig beneden aan.
Het is een afstand van 240 km, maar we deden er maar liefst vijf (!) uur over. Dit komt doordat er onderweg tricycles, jeepneys en bussen voor je duiken die niet harder rijden dan een km of 30. Ook was er in een dorp een feest aan de gang en daardoor stond er een file van ongeveer 20 km. Dat maakt ze dus niets uit he, of ze de boel nou ophouden. Als zij maar feest hebben!
We kwamen dus om 18.00 in de haven aan en zagen de boot net weggaan. De volgende boot ging dus pas om 2.00. Ze weten dus ook niets van een dienstregeling, ze roepen maar wat. Een Filipijn zal niet gauw zeggen dat hij iets niet weet. Als ze het niet weten, of je vraag niet snappen, dan zeggen ze maar wat en hopen dan maar dat het klopt.
Dus gingen we de papieren maar regelen voor de auto. Eerst naar een tafeltje met twee man er achter. De eerste schrijft een briefje en je moet betalen. Dan bij de tweede,aan hetzelfe tafeltje!, die ook weer een briefje schrijft en weer moet je betalen. Dan moet je naar een loket en weer een briefje en betalen. Dan naar het loket ernaast en je raad het al: weer een briefje en dokken. Dan naar de kustwacht die je kenteken inschrijft. Nou staat op mijn kentekenbewijs geen kenteken. Dat komt omdat ze bij LTO (Land Transportation Office) mijn auto al hadden vrijgegeven voordat bekend was welk kenteken ik zou krijgen. Dit schijnt tegenwoordig een normale procedure te zijn, alleen wisten die gasten dat dus niet. Uiteindelijk mijn kenteken genoteerd vanaf de plaat op mijn auto en alles was oke.
Dan heb je dus briefjes waarop de naam van het schip staat en op de lijst van dat schip staat ook je kenteken genoteerd.
Er lagen echter twee schepen te wachten. En het schip waar wij op zouden gaan was niet zo best volgens May, mijn schoonzus. Dus gevraagd aan de matrozen op dat andere schip of het een probleem was als we daarop zouden gaan. Geen enkel probleem! Wij dus op dat andere schip. Mijn auto stond als eerste aan boord. Heb hem maar een keer of drie hoeven verzetten. Nu weet je waarom er van de passagierslijsten hier dus nooit geen reet klopt!
Na ettelijke uren wachten, vertrok de boot dan eindelijk. De boot doet er drie uur over, dus een beetje liggen slapen en rondlopen. Ook kwamen we de vrouw tegen van de eigenaar van het hotel waar we altijd slapen in Marinduque. Ze had haar man naar het vliegveld van Manila gebracht, want zijn moeder was overleden.
Na de laatste roddels met haar te hebben uitgewisseld, bood Annabel haar aan dat ze met ons mee kon rijden naar het hotel. We kwamen dus om 5.00 aan in Marinduque en gingen naar het hotel.
Gelukkig hadden we dat mens bij ons, want het hotel was natuurlijk nog gesloten. Zij gaf ons onze kamers en nadat we wat gerust en gedoucht hadden, hebben we een ontbijt genomen in het hotel.
Daarna zijn we richting opa en oma vertrokken.
Het rijden op Marinduque is weer anders dan elders op de Filipijnen, omdat er haast geen auto's zijn. Maar wel veel tricycles natuurlijk! Ook veel honden die gewoon midden op de weg liggen en amper aan de kant gaan. Ook vele Filipino's die te diep in het glaasje hebben gekeken, zwalken midden op de weg. Je hoeft dus haast nooit in je spiegels te kijken, maar des te meer voor je.
Toen we bij opa en oma aankwamen, stond iedereen al buiten op ons te wachten want de tam-tam is snel hoor! (Een oom had ons zien rijden en had meteen gebeld).
Na eerst mijn harses weer eens flink te hebben gestoten aan het lage kutdak en na vele begroetingen moest er weer gegeten worden. Ik deed even niet mee, want ik had net ontbijt binnen, maar voor de anderen was het geen enkel probleem om weer te eten. Ik was doodmoe van de reis en wilde eigenlijk alleen maar slapen. Na enkele uren bij opa te zijn geweest, zijn we naar het hotel teruggegaan om wat te rusten. We hebben een nichtje van Annabel meegenomen, die wilde graag bij haar zijn. We hebben ook ons diner in het hotel genomen en 's avonds zijn we lekker gaan zwemmen. Dat is heel wijs onder de sterren. Als je dan met je handen wijd door het water gaat is het net of je sterren onder water hebt! Echt heel mooi. In het begin was het water wat fris, maar nadat je door was was het heel erg lekker. Daarna zijn we gaan slapen.
De volgende dag zijn we naar Boac gegaan, de hoofdstad van het eiland. We hadden geld nodig, dus naar de bank. Alleen de geldautomaat daar was buiten gebruik. Annabel ging ondertussen naar de markt en ik ging met Arvin (mijn zwager) op zoek naar een andere bank. We kwamen een Duitser tegen die een beach resort heeft en die vertelde dat de banken op Marinduque geen euro's wisselen. Daarvoor moet je naar een klein winkeltje tegenover de bank! Volgens hem kon je met een Europese bankpas ook geen geld opnemen op Marinduque en moest je daarvoor met de boot weer naar de andere kant. We vonden een andere bank en daar waren ze net de automaat aan het vullen, dus moesten we in de bloedhitte in de rij wachten. Jezus wat was het heet. Daar konden we ons laatste geld van onze Filipijnse bankrekening halen. Ik probeerde nog of ik met mijn NL pas geld kon opnemen, maar nee die Duitser had gelijk. Dus ga je ooit naar Marinduque, neem dan genoeg cash mee! Wij dus weer terug, waar iedereen zat te wachten in een snikhete auto, want als de motor niet loopt, werkt de airco ook niet. We zijn weer naar opa geweest en hebben daar de dag doorgebracht.
De volgende dag weer ontbijt in het hotel en daarna naar de markt om wat vlees en kip voor opa te kopen. Dat werd natuurlijk meteen gebakken en we moesten weer eten. Ik zei dat ik niet hoefde, omdat zij haast nooit vlees of kip eten en het dus zelf maar moesten eten. Ik was trouwens toch aan de schijterij, had de halve nacht op de pot gezeten. We hadden nog naar medicijnen gezocht, maar konden ze niet vinden. We hebben toen een speciale bananensoort gekocht, die de schijterij ook stopt. Dat werkte prima!
's Middags hebben we een reut kinderen en oma Pina ingeladen en zijn we naar Susanna's Hot Spring gegaan. Dat lijkt heel wat, maar het stelt niets voor hoor. Gewoon twee hele kleine zwembadjes met heet water. Echt niet normaal zo heet en dat in die hitte! Maar het is goed voor je lichaam.
We hadden een berg chips en zo meegenomen, dus die kinderen hebben zich vol gegeten met chips en ook cola hadden we genoeg bij ons. Ook hebben we met Mandy gezwommen. Ze vond het heerlijk in het warme water. Ze wilde er gewoon niet meer uit.
Daarna zijn we weer naar opa en oma gegaan, waar we vis en rijst hebben gegeten en toen zijn we weer naar het hotel gegaan.
Daar barstte het van de Duitsers, die waren er gestrand met hun boot. Die hadden zelfs hun eigen broodbakmachine bij zich met meel uit der Heimat!
's Avonds goot het van de regen, echt met bakken uit de hemel, dus niet zwemmen en gaan slapen.
De volgende dag weer naar opa en oma en we zijn met wat mensen en opa richting Torrijos gegaan. Dat is een dorp aan de andere kant van het eiland, dus moet je over de bergen heen. We zijn ergens midden in de bergen gestopt en moesten toen door een rijstveld lopen om bij het huis van de broer van opa te komen. Daar was denk ik nog nooit een blanke geweest, want het halve dorp liep uit om me te zien.
Het was me er een partij glad, want het had net geregend. Bijna op mijn bek gegaan natuurlijk, en toen naar binnen bij de broer van opa. Ook daar flink mijn kop gestoten aan het lage dak, ik had er gewoon een flinke blauwe plek van op mijn kop! We moesten natuurlijk eten, er werd meteen een kip geslacht. Dat werd kippesoep en was wel lekker. Ik heb er niet te veel van gegeten, want mijn maag vertrouwde ik nog niet. Na het eten weer vertrokken en een oom van Annabel wist wel een andere weg terug. Nou dat was me wat! Daar had je eigenlijk een 4x4 voor nodig en dan zou je nog moeite hebben! Het was wel een National Road volgens de bordjes langs de kant. We hadden wel mooie uitzichten, dan weer op de bergen en dan weer op zee. De weg was dan weer een stukje verhard en dan weer hele stukken niet. Ook liep er een klein gedeelte verhard langs het water. Alleen door allerlei landverschuivingen lagen er veel stenen op de weg. Soms ook hele grote die ze gewoon laten liggen.
Toen we weer bij het huis van opa kwamen heeft de hele familie de auto gewassen, want die zag er niet meer uit.
De avond weer gezwommen en in het hotel gehangen.
De volgende morgen weer naar opa om afscheid te nemen en opa in te laden, die ging mee naar Tagaytay. Een tante van Annabel kwam de volgende dag naar ons huis en zou dan opa meenemen naar Manila.
De boot zou om 10 en om 12 uur gaan hadden ze in het hotel gezegd. We kwamen om 9.45 in de haven aan en je snapt het al, de boot ging om 11 uur.
Na weer diverse kantoortjes afgelopen te hebben, moesten we hier ook naar de veterinaire dienst om een papier voor de hond te halen, wat overigens niets kostte. Wel moesten we in deze haven alle namen en adressen van de passagiers opgeven.
De boot die we nu hadden, leek wel een hospitaalschip. Allemaal bedden binnen, zodat je lekker kon liggen. Het water had een hele mooie blauwe kleur. Ik heb een tijd op de punt van de boot gestaan om te genieten van het uitzicht op het mooie eiland. Ook zagen we veel vliegende vissen. Echt wijs! Sommige vlogen wel dertig meter ver.
We kwamen om twee uur in de haven aan de andere kant aan en waren pas om zes uur weer thuis.
We hadden ook nog een geldprobleem, doordat we geen geld meer op konden nemen op het eiland. Dus onderweg kon ik een beetje tanken en hadden we nog net genoeg over om voor iedereen een hamburger te kopen.
Terug in Tagaytay naar de geldautomaat, maar die stond in storing, dus nog steeds geen geld! Op de laatste druppels diesel kwamen we gelukkig nog thuis.